Konstantinos Kavafis - Una Nit (Μια Νύχτα) i Murs (τείχη)

Una Nit







La cambra era gastada i bruta,
Amagada damunt d'una taverna sospitosa.
Per la finestra es veia el carreró
estret i brut. Des de sota, arribaven
les veus d'uns quants treballadors
que jugaven a cartes i es divertien.

I alli, damunt d'un llit primitiu i miserable,
Vaig posseir el cos de l'amor, vaig tenir els llavis
Hedònics i rosats de la intoxicació del vi -
rosats d'un borratxo tan fort que fins I tot
Ara que escric, tants anys despres!,
Solitari, a ca meva, m'emborratxo tot de nou.







Μια Νύχτα






Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.

Murs


Sense cap consideració, sense pietat, sense vergonya
Grans i alts n'han construïts al meu voltant, de murs.

I ara sóc aquí assegut i lliurat a la desesperació
No penso en res més: Aquest destí m'esquinça tota la ment

Com que hi havia moltes coses a fóra pendents per fer.
Ai, quan estaven construint els murs, que no vaig prestar atenció!

Però mai no n'he sentit parlar, de qualsevol construcció o sons
Imperceptiblement em van excloure des del món exterior.






-------------------------------------------


τείχη




χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη

διοτυ πράγματα πολλά έξω να κáμω είχον
α όταν έκτιζαν τα τείχη πως να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότων κτιστών η ήχων
Ανεπαισθήτως μ'εκλσησαν από τον κόσμου έξω.