La cambra era gastada i bruta,
Amagada damunt d'una taverna sospitosa.
Per la finestra es veia el carreró
estret i brut. Des de sota, arribaven
les veus d'uns quants treballadors
que jugaven a cartes i es divertien.
I alli, damunt d'un llit primitiu i miserable,
Vaig posseir el cos de l'amor, vaig tenir els llavis
Hedònics i rosats de la intoxicació del vi -
rosats d'un borratxo tan fort que fins I tot
Ara que escric, tants anys despres!,
Solitari, a ca meva, m'emborratxo tot de nou.
Μια Νύχτα
Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.
Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.
Murs
Sense cap consideració, sense pietat, sense vergonya
Grans i alts n'han construïts al meu voltant, de murs.
I ara sóc aquí assegut i lliurat a la desesperació
No penso en res més: Aquest destí m'esquinça tota la ment
Com que hi havia moltes coses a fóra pendents per fer.
Ai, quan estaven construint els murs, que no vaig prestar atenció!
Però mai no n'he sentit parlar, de qualsevol construcció o sons
Imperceptiblement em van excloure des del món exterior.
-------------------------------------------
τείχη
χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη
διοτυ πράγματα πολλά έξω να κáμω είχον
α όταν έκτιζαν τα τείχη πως να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότων κτιστών η ήχων
Ανεπαισθήτως μ'εκλσησαν από τον κόσμου έξω.
