Konstantinos Kavafis - L'espatlla embenada (Ο Δεμένος Ώμος)

L'espatlla embenada


Deia que s'havia fet mal a la paret
o que havia caigut. Però, probablement,
es tractés d'una altra causa,
de l'espatlla ferida i embenada.

Degut a un moviment un xic fogós,
quan volia baixar-ne d'un prestatge,
unes fotos que volia mirar de prop,
la bena es deslligà i escorria una mica de sang.

Li vaig embenar l'espatlla de nou, amb cura
i prenent tota una bona estona, perquè no li feia mal,
i m'agradava bastant mirar la sang, cosa ja que
era part del meu amor, la sang.

Quan se'n va anar, vaig trobar, davant de la cadira
un drap tacat amb sang, de les benes usades,
drap per llençar-lo directament a les escombraries;
als llavis meus, però, jo el vaig atansar,
i em vaig quedar així un munt de temps -
la sang de l'amor meu als meus llavis.

Ο Δεμένος Ώμος


Είπε που χτύπησε σε τοίχον ή που έπεσε.
Μα πιθανόν η αιτία να ’ταν άλλη
του πληγωμένου και δεμένου ώμου.

Με μια κομμάτι βίαιη κίνησιν,
απ’ ένα ράφι για να κατεβάσει κάτι
φωτογραφίες που ήθελε να δει από κοντά,
λύθηκεν ο επίδεσμος κ’ έτρεξε λίγο αίμα.

Ξανάδεσα τον ώμο, και στο δέσιμο
αργούσα κάπως· γιατί δεν πονούσε,
και μ’ άρεζε να βλέπω το αίμα. Πράγμα
του έρωτός μου το αίμα εκείνο ήταν.

Σαν έφυγε ηύρα στην καρέγλα εμπρός,
ένα κουρέλι ματωμένο, απ’ τα πανιά,
κουρέλι που έμοιαζε για τα σκουπίδια κατ’ ευθείαν·
και που στα χείλη μου το πήρα εγώ,
και που το φύλαξα ώρα πολλή —
το αίμα του έρωτος στα χείλη μου επάνω.