Confiteor
Die bunten Bilder, die das Leben malt
Seh' ich umdüstert nur von Dämmerungen,
Wie kraus verzerrte Schatten, trüb und kalt,
Die kaum geboren schon der Tod bezwungen.
Seh' ich umdüstert nur von Dämmerungen,
Wie kraus verzerrte Schatten, trüb und kalt,
Die kaum geboren schon der Tod bezwungen.
Und da von jedem Ding die Maske fiel,
Seh' ich nur Angst, Verzweiflung, Schmach und Seuchen,
Der Menschheit heldenloses Trauerspiel,
Ein schlechtes Stück, gespielt auf Gräbern, Leichen.
Seh' ich nur Angst, Verzweiflung, Schmach und Seuchen,
Der Menschheit heldenloses Trauerspiel,
Ein schlechtes Stück, gespielt auf Gräbern, Leichen.
Mich ekelt dieses wüste Traumgesicht.
Doch will ein Machtgebot, daß ich verweile,
Ein Komödiant, der seine Rolle spricht,
Gezwungen, voll Verzweiflung – Langeweile!
Doch will ein Machtgebot, daß ich verweile,
Ein Komödiant, der seine Rolle spricht,
Gezwungen, voll Verzweiflung – Langeweile!
Confiteor
Les imatges de colors, que la vida pinta
les veig enfosquides tan sols de crepuscles,
Com ombres horriblement distorsionades, ennuvolades i fredes,
Que tan bon punt nascudes ja són vençudes per la mort.
les veig enfosquides tan sols de crepuscles,
Com ombres horriblement distorsionades, ennuvolades i fredes,
Que tan bon punt nascudes ja són vençudes per la mort.
I perquè a totes les coses els va caure la màscara,
Només veig la por, desesperació, vergonya i epidèmies,
La tragèdia humana sense herois,
Una mala obra, actuada sobre tombes, cadàvers.
Només veig la por, desesperació, vergonya i epidèmies,
La tragèdia humana sense herois,
Una mala obra, actuada sobre tombes, cadàvers.
Em fa basques aquesta cara salvatge de somni.
Tanmateix un manament poderós vol que em quedi,
Un comediant qui fa el seu paper,
Obligat, en plena desesperació – l'avorriment!
Tanmateix un manament poderós vol que em quedi,
Un comediant qui fa el seu paper,
Obligat, en plena desesperació – l'avorriment!
Die Ratten
Im Hof scheint weiß der herbstliche Mond.
Vom Dachrand fallen phantastische Schatten.
Ein Schweigen in leeren Fenstern wohnt;
Da tauchen leise herauf die Ratten.
Und huschen pfeifend hier und dort
Und ein gräulicher Dunsthauch wittert
Ihnen nach aus dem Abort,
Den geisterhaft der Mondschein durchzittert.
Und sie keifen vor Gier wie toll
Und erfüllen Haus und Scheunen,
Die von Korn und Früchten voll.
Eisige Winde im Dunkel greinen.
Les rates
Al pati la lluna tardorenca brilla blanquinosa.
Des de la vora del sostre ombres fantàstiques cauen.
Un silenci habita finestres buides;
Llavors emergeixen silenciosament les rates.
I s'esmunyen xiulant d'aquí i allà
I un alè de baf horrible olora
d'ells des del vàter,
que fantasmagòricament la claror de la lluna traspassa tremolant.
I xisclen de cobejança com bojos
I omplen casa i pallisses,
Plenes de cereals i fruita.
Vents glaçats ploren en la foscor.
Georg Trakl (dades biogràfiques)
Georg Trakl va néixer el 3 de febrer com a fill d'un ferreter a Salzburg. Durant els seus estudis de farmacologia a Viena començà publicar poemes i va finalitzar l'entrenament acadèmic; llavors va viure a Innsbruck. A la primera guerra mundial Trakl va ser infermer militar (Sanitätsfähnrich). Trencat pels mals de l'època en què viu, va optar suïcidar-se al principi de novembre de l'any 1914 a l'hospital militar de Cracòvia amb una sobredosi de cocaïna.
Trakl és vist un dels representants més importants de l'expressionisme austríac. La seva obra és marcada per la melancolia, dol i la recerca de Déu. Mort, decadència i el decaïment de l'occident són missatges principals de la seva poesia profunda, plena de símbols i metàfores. La tardor i la nit representen motius imperials de la seva poesia.
Trakl va morir el 3 de novembre de l'any 1914 a Cracòvia.
-------------------------------
Georg Trakl wurde am 3.2.1887 als Sohn eines Eisenhändlers in Salzburg geboren. Während seines Pharmaziestudiums in Wien begann er Gedichte zu publizieren und schloß 1910 die akademische Ausbildung ab; anschließend lebte er in Innsbruck. Im 1. Weltkrieg diente Trakl als Sanitätsfähnrich. Zerbrochen am Leiden seiner Zeit, wählte er Anfang November 1914 im Lazarett von Krakau den Freitod durch eine Überdosis Kokain.
Trakl gilt als einer der bedeutendsten Vertreter des österreichischen Expressionismus. Sein Gesamtwerk ist geprägt von Schwermut, Trauer und der Suche nach Gott. Tod, Verfall und der Untergang des Abendlandes sind zentrale Aussagen seiner tiefen Lyrik voller Symbole und Metaphern. Herbst und Nacht bilden die Leitmotive seiner Dichtung.
Trakl starb am 3.11.1914 in Krakau.
(Text dades biogràfiques del Projekt Gutenberg, traducció CK)


Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada